Underconsumption core is geen trend, het is gewoon rust

Mijn feed is de laatste maanden helemaal gedraaid. Waar vroeger meisjes twintig zakken uit een winkelcentrum uitpakten, zie ik nu video's van mensen die trots hun tube handcrème laten zien die eindelijk leeg is.

Ze noemen het underconsumption core. Mijn oma noemde het gewoon niet verspillen.

Maar ik ben er wel blij mee

Ik ga niet cynisch doen. Ja, het is grappig dat we een esthetische naam nodig hadden voor gezond verstand. Maar de verschuiving zelf is oprecht goed.

Jarenlang was het normaal dat je feed bestond uit mensen die elke week nieuwe spullen kregen. Dat doet iets met je ijkpunt. Als je dat dagelijks ziet, begint je eigen kast er armoedig uit te zien terwijl er niks mis mee is.

De hele trend van hauls was nooit een weergave van hoe mensen echt leven. Het was een etalage. En wij vergeleken onze woonkamer met een etalage.

Waar het bij mij misloopt

Eerlijk: ik vind minder kopen niet moeilijk omdat ik zoveel wil hebben. Ik vind het moeilijk omdat ik mijn verlangens niet kan sorteren.

Alles voelt even dringend op het moment zelf. De regenjas die ik echt nodig heb en het decoratieve schaaltje dat ik om tien voor twaalf zag op TikTok voelen allebei even belangrijk.

Wat ik nodig had was niet minder verlangen. Het was een filter.

Een lijstje als filter, niet als wenslijst

Dat is waarom ik Pause & Wish niet gebouwd heb als een plek om zoveel mogelijk dingen te verzamelen. Het idee is net het omgekeerde.

Je zet er iets op. Het staat daar veertien dagen te wachten. En na veertien dagen zie je het opnieuw, zonder de muziek, zonder de video, zonder de commentaren eronder. Gewoon het ding en de prijs.

Wat er dan nog steeds goed uitziet, mag je kopen. Wat je bent vergeten, was nooit van jou.

Een klein experiment

Probeer deze week eens niks te kopen zonder het eerst ergens te parkeren. Niet verbieden, gewoon parkeren. Kijk volgende week terug naar die lijst.

Ik gok dat je verbaasd zal zijn over hoeveel ervan je niet meer herkent.